Op woensdag 12 augustus 2026 zou er een zonsverduistering zijn zoals het maar een paar keer per eeuw voorkomt, het nieuws stond er vol mee. De laatste keer dat hij zo in het nieuws kwam was meen ik in 1999, er werden toen volop speciale brilletjes verkocht en ook nu was dit weer het geval. Het is namelijk heel erg schadelijk om zonder zo’n brilletje naar de zon en /of zonsverduistering te kijken. Hoe het dit keer over de speciale brilletjes ging vond ik wel verassend, want vroeger, toen ik nog een stuk jonger was, kon je ook gewoon door een CD naar de zonsverduistering kijken, dat was tenminste toen het advies voor iedereen die geen brilletje had en heb het gewoon overleeft. Als je het nieuws nu moet geloven zou je meteen blind zijn en het zou nooit meer goed komen. Eh, ja, wat zou er al die jaren zijn veranderd met de mensheid, ik zou het oprecht niet weten (maar heb ook geen CD-tje gepakt dit keer).
De brilletjes waren alleen nergens meer te krijgen en, kniert als dat ik ben, heb ik er ook niet echt naar gezocht. Ik bedoel, een brilletje van rond de €5,- die je 1 keer kunt gebruiken (de volgende zonsverduistering van deze grote is in 2090 en ik gok dat ik geen 119 ga worden). Ik geloofde het allemaal wel en had daarom ook besloten er dit keer niets mee te gaan doen.
Helaas heb ik wel de eigenschap dat ik alles wil weten en dus ga lopen googlen en dergelijke over vanalles en nog wat met betrekking tot die eclips. Die brilletjes waren dus belangrijk, net zo belangrijk als speciale zonnefilters voor telescopen en camera’s. De lenzen waar je doorheen kijkt zijn natuurlijk gewoon vergrootglazen dus dat stukje begreep ik.. Aangezien ik zo’n zonnefilter niet standaard voor de lenzen in mijn assortiment heb, was ik wel al een paar dagen op zoek via internet of een normaal grijsfilter (met een sterkte van 10 Stops, dus ja, wat is er normaal aan fotograferen met een soort van las-glas) voldoende zou zijn om je sensor te beschermen. De ene website zei van wel en de anderen zei van niet. Oftewel ik werd er niet veel wijzer van en zette het weer opzij.
Dat opzij zetten duurde uiteindelijk tot ongeveer 3 kwartier voordat de zonsverduistering zou zijn. “Toen” begon het ineens toch te kriebelen want ja, het was wel iets speciaals, apart en het was dus eigenlijk mijn enige kans om zoiets vast te leggen. Daar ging mijn hoofd weer. En geloof me als ik zeg dat kip zonder kop zoiets gestructureerder kan organiseren. Als een razende Roeland naar boven gerend, al mijn fotozooi bij elkaar gezocht, camera, check, lens, check, filterhouder, check, grijsfilter, dat waren er een stuk of wat, 2, 4, 10 stops en een 4 stops grijsverloop, check (dat is echt wel een dingetje voor iemand die overal plukjes maakt en bewaard, dus het ziet er simpel uit maar dat was het niet). Uiteindelijk lag alles op tafel en was klaar om te vertrekken met de juiste spullen.
Bij het veldje en zwetpad aangekomen kwam ik erachter dat ik niet als enige even wilde kijken, natuurlijk niet verrassend maar al die mensen lopen me dan wel teveel in mijn aura. Als ik ga lopen aanklooien met mijn camera moet eigenlijk iedereen gewoon even weg, dat ze dat vermoedelijk niet zouden doen begreep ik ook wel dus niet voorbedacht plan B moest redding bieden. Plan B niet voorbedacht is precies wat er staat, plan A gaat niet werken, plan B moet uitkomst bieden maar daar heeft nog niemand over nagedacht, improviseren dus. Snel rondkijken wat ik kon doen aan deze situatie en al snel zag ik iets. Vroeger, toen ik jong was zag het zwetpad er iets anders uit, er waren langs het pad diverse stijgers gebouwd alleen zijn die in de loop der jaren (ja, ik ben oud) grotendeels verdwenen. Zo ook aan het eind van deze wildernis. Het pad en de steiger is volledig verdwenen maar ik weet dat de oever daar tot op het eind stevig genoeg is om op te staan dus ik baan mij een weg naar het eind, kruip door de struiken vind een hele mooie en rustige plek waar ik mijn gang kan gaan om in alle rust mijn gang te gaan met de camera.
Uiteindelijk heerlijk staan te wachten tot het zover was, soms even een test-foto en dan weer rust met een slok water. Tijdens het wachten was ik aan het bedenken wat ik nu eigenlijk wilde gaan doen en vooral hoe geef ik mijn eigen draai aan de foto. Het is uiteindelijk een hele mooie (en in mijn ogen, een echte Oscar-foto) geworden. Net even anders, over- en onderbelicht in 1 beeld gevangen. De eerste drie zijn de foto’s die ik tussendoor heb gemaakt, gewoon om de aanloop van de verduistering te laten zien.
Exact om 20:11 zou het op zijn hoogtepunt zijn, dus hier is de foto die precies om 20:11 gemaakt is. Voor de mensen die mijn fotografie kennen en weten dat ik heel veel hou van zwart-wit fotografie, deze is echt in kleur ;-).
